Dedikim

[:nl]

Op de Boulevard der Martelaren kijk ik als ik langs fiets naar de aankondigingsborden bij het kantoor van de minister-president. Wat zie ik? Een tentoonstelling van Marc Chagall! Daar moet ik zijn. Ik heb de minister-president niet gezien, maar heb genoten van de expositie in de hal en gangen van het gebouw. (meer…)

[:nl]Als notoire fietser in Tirana is het goed af en toe zelf ook weer eens achter het autostuur te kruipen. Dan pas zie je hoe de verkeerssurvival nog onoverzichtelijker wordt gemaakt door iemand die op de fiets gebruik maakt van elk gaatje en paadje. Ik word op de fiets soms afgesneden of tegen de stoeprand geduwd door auto’s. Maar ook in de auto heb je ogen naar alle windrichtingen nodig om er zonder kleerscheuren doorheen te komen. (meer…)

[:nl]Pas heb ik uitgerekend hoeveel keer langer het me gekost heeft om in Albanië een bankrekening te openen dan in Nederland. De uitkomst was: 5544 keer langer (20 minuten tegenover 110880 minuten, wat gelijk staat aan 11 weken). De reden dat ik een Albanese bankrekening moest openen, was dat de immigratiepolitie dat van mij vroeg als voorwaarde voor mijn nieuwe verblijfsvergunning. Nee, een afschrift van mijn Nederlandse rekening hielp niet, het moest een rekening van hier zijn, met een door hen vastgesteld geldbedrag erop. Er was geen praten aan, het was een harde eis. (meer…)

[:nl]Loop ik ineens in een worstenfabriek in Korça. Plastic jas aan, blauwe hoezen over mijn schoenen, haarnetje, mondkapje. En niet alleen ik, maar acht tieners staan met mij gebogen over bakken met gemalen vlees, we steken ons hoofd om de hoek van de koelruimte, we zien hoe de manshoge ovens worden schoongespoten.  Zojuist stonden we in de kamer van de directeur, die ons vertelde over de gang van zaken in de fabriek, zijn verhaal ondersteunend met beelden van de beveiligingscamera’s. (meer…)

[:nl]Na een jaar Albanië ben ik er verbaasd over hoezeer China nog een rol speelt in mijn gedachten en taal. Het is al 15 jaar geleden dat ik uit China terug ben gekomen naar Nederland. Maar ‘Plein van de hemelse vrede’ ligt op het puntje van mijn tong als ik wat over het Skanderbegplein wil vertellen. (meer…)

[:nl]Eén van de mannen die regelmatig samen koffie zitten te drinken onder aan mijn flat, bewaart tegenwoordig de krant voor mij. Dan kan ik de twee kruiswoordpuzzels (fjalëkryq) maken die erin staan. Eigenlijk zijn die puzzels nog veel te moeilijk, maar ik begin ze steeds meer door te krijgen. Het is een goede oefening om te spelen met de taal.

Die taal, tja. (meer…)

[:nl]Wat is het toch een boeiend stel, die collega’s van mij. Met grote ogen zitten ze me aan te kijken. Roddel maar raak, wat is dat nou voor opdracht? (meer…)

[:nl]Elke dag schrijf ik zeker vijf blogs. Gewoon in mijn gedachten, op de fiets, op kantoor, wandelend door de stad, op bezoek bij familie van gevangenen, in de winkel, in huis. Leuke situaties, een ketting van gedachten, taalontdekkingen, verbazing over Albanië of een gesprek met een collega. De meeste blogs komen niet op papier. En de enkeling die wel op papier komt, publiceer ik ook nog niet eens altijd. Mijn geschreven-maar-niet-gepubliceerde blogs vind ik saai of nietszeggend of ik twijfel over hoe ik dingen onder woorden moet brengen. Kortom, ik ben niet zo’n blogheld. (meer…)

[:nl]Aan de vrijwilligster van het gevangenisziekenhuis had ik gevraagd wat voor kerstgeschenken we aan de daar gedetineerde twintig vrouwen konden geven. Mijn taalschool wilde namelijk ook bijdragen aan het gevangeniswerk door cadeautjes te maken die ik kon uitdelen bij de kerstviering. De vrijwilligster zei, op mijn vraag waar de meeste behoefte aan was: Maandverband! Ik aarzelde of ik dat aan de studenten van de taalschool zou vragen. Uiteindelijk heb ik heb om spulletjes als shampoo, zeep en tandpasta gevraagd, en ben ik zelf maandverband gaan halen. (meer…)

[:nl]Gisteren stapte ik het cafeetje binnen onder aan mijn flat om even met Eda bij te kletsen. Ik had een grote bos prei onder mijn arm en een tas vol groente en fruit. We kregen het over koken en eten, en toen twee andere mannen zich in het gesprek mengden, kwamen we op allerlei traditionele gerechten. De ene man vroeg of ik al eens pulë me qull gegeten had. Pulë is kip, maar qull? Ze kregen qull niet uitgelegd, maar Google Translate bood uitkomst. Qull is pap. Nu kon ik me niks verrukkelijks voorstellen bij kip met pap, maar vooruit, ik vroeg toch waar je dat kon eten. Omstandig werd geprobeerd me de weg te wijzen naar een restaurant voorbij het vliegveld, op een kruising en dan even naar links en dan rechts een hoog gebouw en dan… Maar Eda zei kordaat: “Morgenavond om half 6 heb ik hier pulë me qull, dan kom je eten.” (meer…)