• De armen hebt gij altijd met u


    Armoede – altijd al hebben we daar bij ShKBSh veel mee te maken. Maar na de aardbeving van vorig jaar november en de huidige covid-19 crisis is veel urgente hulp geboden. Lees mijn blog (klik op de titel hierboven) en kom naar onze online informatiemeeting!

  • Huisarrest!


    Toen ik jaren geleden met gevangenen ging werken, vroeg ik me wel eens af hoe huisarrest zou voelen. Een gevangenisstraf in je eigen huis, met alleen een digitale bewaker voor de deur. Zou dat voelen als vrijheidsbeneming? Hoe moeilijk is het je daaraan te houden? En wie zorgt er dan voor je? (meer…)

  • Herstel van geven en nemen


    Omdat het in het zuidoosten van Albanië veel kouder is, heb ik dikke kleren aangetrokken. We hebben een reis van drieënhalf uur achter de rug en rijden bij aankomst in Korça even de berg op om in de sneeuw te spelen. Sneeuwballen gooien, net doen of je de ander van de berg afduwt, in de lucht springen voor rare foto’s en uiteindelijk met elkaar de slappe lach krijgen voordat mijn collega de auto weer naar de stad laat slippen. (meer…)

  • Wonen op een wiebelige wereld


    Vorige week was ik in de gevangenis van Durrës. Ik zat met elf man in een tot kerkje omgebouwde gevangeniscel. Drie wankele houten bankjes langs de muren, een tafeltje met bijbels, zoete sap en pinda’s in het midden. Ik vroeg hoe het voor hen was om vast te zitten tijdens de aardbeving en wat ze toen deden. Schouders recht, brede armgebaren, veel verhalen.  (meer…)

  • Hulp bij de naschok op lange termijn


    Kalmte na de storm. Zo voelt deze zaterdag voor mij. Ik heb een paar dagen en nachten doorgebracht bij mijn collega en vrienden Fred en Wilma, die in alle gastvrijheid twaalf extra mensen in hun huis herbergden. Ik was verwonderd over het gemak waarmee iedereen een slaapplek, eten, drinken en gezelligheid ontving. (meer…)

  • Bevend blog


    Wel vaker doe ik in het cafeetje van Eda onder aan mijn flat de afwas. Zij houdt er niet van, en zo doe ik ook wat terug voor alle kopjes thee die ik van haar krijg. Met koud water gaat ’t zelfde sponsje door koffiekopjes, bierglazen en asbakken. Het tijdstip is alleen een beetje raar, vanmorgen half vijf. Dat kwam doordat een zware aardbeving ons uit onze bedden heeft geschud en de straat op doen gaan. (meer…)

  • Er wordt op je gerekend, dus ja…


    Miep, 92 jaar, kwam naar mijn ontmoetingsbijeenkomst. Ze was op de voorste rij stoelen neergezet en luisterde en keek met grote belangstelling naar mijn presentatie. Naderhand zaten we met een paar mensen in een groepje nog wat na te kletsen. Het ging over het gewone ritme na de vakantie. “Miep”, vroeg ik, “wat is eigenlijk uw gewone ritme?” Nou, ze nam deel aan wat activiteiten van de kerk. En de dienst op zondagmorgen. De schoonmaakster die kwam. En de breiochtend, maar daarvoor moest ze wel vroeg haar bed uit. Dat vond ze niet zo fijn. “Maar ja, ze rekenen wel op je, dus ja, dan ga je toch maar hè.”

    (meer…)

  • Spiegel van de zon


    Zonder iets te zeggen geeft ze me een paardenbloem. We lopen onder een hete zon over de stenen van een droge rivierbedding. Het thema van het seminar voor de jongelui van Dream Academy is ‘volhouden’, en we zijn bezig aan een pittige tocht naar een waterval. “Dank je wel!” zeg ik, “hoe heet deze bloem?” “Luledielli,” zegt ze, zonnebloem. (meer…)

  • Zoete vrijheid


    Pas had ik een gevangene in huis.
    Sterker nog, hij heeft de nacht in mijn slaapkamer doorgebracht. (meer…)

  • Er zit beweging in


    Meer bewegen, dat heb ik me tot doel gesteld. Als je vijf minuten bij kantoor vandaan woont, het ’s avonds vroeg donker is, en je de hele zaterdag studeert, dan komt er zand in de radertjes. Dus ik heb me voorgenomen om elke ochtend direct als om 6.00 uur mijn wekker gaat mijn wandelkleren aan te schieten die al klaarliggen, en over de nieuwe boulevard langs het oude treinstation heen en terug te wandelen. Als ik dan om kwart voor 7 terug thuiskom, begint mijn dag als gebruikelijk. (meer…)