• Binnen en buiten op bezoek


    Zomerkamp voor kinderen van gevangenen

    Het ene kleine meisje, Mira, zit op het onderste bed tegenover me. De ander, Griselda, staat tegen mijn stapelbed geleund. Beiden nemen ze deel aan het zomerkamp dat we organiseren voor kinderen van gevangenen. Na aanvankelijk wat van een afstandje door ze geobserveerd te zijn, werd ik letterlijk en figuurlijk omarmd en was het tante Esther voor en na. Ik vraag ze: “Wie wonen er allemaal bij jou thuis?” Mira zegt: “Ehm, natuurlijk mijn oma, mijn tante en mijn moeder.” Griselda zegt: “Ik woon ook met mijn oma en mijn tante, mijn broertje, mijn moeder, en ook mijn vader.” Het is even stil. “Niet waar!” zegt Mira dan, “Je vader woont niet bij jou. Onze vaders zitten toch in de gevangenis?” Griselda kijkt me voorzichtig aan en knikt dan. Ja dat is zo, en op dit kamp is dat bij alle kinderen zo, dus hoef je je er niet voor te schamen of om te liegen.

    (meer…)
  • Wat ben je mooi


    “Ik denk niet dat iemand het leuk vindt om bij dat oude kerkje te beginnen met de activiteit”, zegt mijn collega, “want wij Albanezen zijn niet geïnteresseerd in historie of cultuur.” Ik besluit om toch de negen meiden van Dream Academy op deze plek te verzamelen in een dorpje net buiten Korça. Als ze op de stenen richel voor de kerk zitten, samen met een paar van hun mentors, leg ik uit waarom we daar zijn. We hebben een speciale girls’ event georganiseerd voor hen, met als thema ‘Bukuria’ (Beauty). Ik geef ze 15 minuten om in en om het kerkje op zoek te gaan naar schoonheid. Wat is er mooi, en waarom? Wat zegt het je?

    (meer…)
  • Er valt wat te zien


    De alleraardigste tandartsassistente ter wereld leidt me naar het kamertje en vraagt me alvast in de stoel plaats te nemen. Ze bindt me een slabbetje voor en zegt: “Maak je geen zorgen, de tandarts komt er zo aan.” Dan begint het kijken vanuit de stoel naar het fotobehang. Een steiger die in het water verdwijnt, en de horizon die in de mist verdwijnt. Op zich een ontspannen plaatje, maar mijn oog wordt voortdurend getrokken naar de halve centimeter verschil tussen de behangbanen. (meer…)

  • Een sta-eens-even-stil schilderij


    Het wilde even niet zo met de blogs. Qua schrijven een periode van stilstand, maar voor de rest zeker niet. Vanaf terugkomst in Albanië na mijn maand in Nederland hebben de zomer en de herfst vol gezeten met werk, activiteiten, planningen, overleggen, huisbezoeken, en gelukkig ook af en toe een lekkere wandeling of een duik in de zee. (meer…)

  • De lijst en het leven


    Achter mijn laptop zit ik te werken in het online systeem van ons kindersponsorprogramma. Mijn collega’s Sokol en Ernest zijn al weken druk bezig geweest met het updaten van de foto’s en profielen van de kinderen en het schrijven van extra aantekeningen. Half mei moet alles klaar zijn omdat er dan een nieuwsbrief met update naar elke sponsor in Finland verstuurd gaat worden. (meer…)

  • Beach Vibes Only


    Zo’n verlaten strandtentje, omdat het seizoen nog niet is aangebroken. Het is altijd een aparte gewaarwording, vind ik. In gedachten voeg je mensen toe, activiteiten, drinken, de zon, gesprekken. Daar is het voor bedoeld. Het past niet, Beach Vibes Only, terwijl het maar wat in de wind staat te verkleumen. Maar het gaat tot leven komen. (meer…)

  • Met alle geweld


    Een collega komt mijn kantoortje binnenlopen en zet een tas met drie grote bossen oregano en een anderhalve liter limonadefles met verse olijfolie op mijn bureau. Ik kijk hem vragend aan. Hij vertelt dat hij de familie Vasha* die we vorige week bezochten weer ontmoet had en ze hadden deze tas bij zich voor mij. Wauw, wat aardig, en wat lekker! Bij ons bezoek moest ik ook al met alle geweld een paar reuzencitroenen en wat verse lauriertakken uit de tuin meenemen. De lauriertakken werden door de man met bruuske gebaren van de struik gerukt en voor de citroenen werden commando’s geschreeuwd naar vrouw en zoontje.

    (meer…)

  • Geef groei de ruimte!


    Pas ging ik mijn wekelijkse rondje rond het meer bij het park lopen. Vanuit de verte hoorde ik gezang dichterbij komen. Er kwam een donkere jonge man over een heuvel mijn kant op gehuppeld. Op z’n Afrikaans danste hij over het pad. Hij galmde op luid volume “I’ll make room for two!” Ik maak ruimte voor twee. We keken elkaar even aan terwijl hij zong “You and I!” In het voorbijgaan volgde het slot: “Jesus!” Aha. Glimlachend liep ik verder.
    (meer…)

  • Handelsgeest in de dop


    Momenteel hebben allerlei elektronische apparaten in mijn huis problemen. Het half-formaat vaatwassertje doet het al heel lang niet meer. De draad van het lampje onder de afzuigkap is kapot. De tweepits kookplaat werkt plotseling nog maar op halve kracht. De snellader van mijn telefoon doet het sinds twee weken niet meer. En nu heeft ook de accu van mijn laptop het begeven. Soms gaat dat zo, dat alles tegelijk slijt en uitvalt. (meer…)

  • De armen hebt gij altijd met u


    Armoede – altijd al hebben we daar bij ShKBSh veel mee te maken. Maar na de aardbeving van vorig jaar november en de huidige covid-19 crisis is veel urgente hulp geboden. Lees mijn blog (klik op de titel hierboven) en kom naar onze online informatiemeeting!